Diagnoza
Diagnozę alergii można postawić na podstawie wywiadu, badania pacjenta i badań dodatkowych. Do najważniejszych należą testy skórne, które mają na celu wykrycie przeciwciał przyczepionych do komórek tucznych. Stosuje się różne techniki: punktowe, skaryflkacyjne i śródskórne. Obecnie zaleca się testy punktowe: są najmniej przykre dla pacjenta i rzadko wywołują reakcję uogólnioną. Na skórę przedramienia nanosi się kropelki roztworów alergenów, a następnie standardowym nożykiem nakłuwa się skórę. Test jest prawie bezbole-sny. Wynik odczytuje się po 15-20 minutach, mierząc średnicę bąbla.
W diagnostyce alergii pokarmowych stosuje się dietę zwaną eliminacyjną, by sprawdzić, na które pokarmy uczulony jest alergik. Wyłącza on ze swej diety pokarmy, które najczęściej powodują uczulenia. Jeśli jego stan po kilku dniach poprawi się, znaczy to, że jest uczulony na jeden lub więcej pokarmów, które odstawił. Następnie lekarz przywraca do diety po jednym z wyeliminowanych pokarmów, by sprawdzić, czy objawy nawrócą. W procesie eliminacji okazuje się, które pokarmy uczulają.
Alergik, u którego występują silne objawy po zjedzeniu np. truskawek czy owoców morza, nie potrzebuje diagnozy lekarskiej. Przyczyna i skutek są od razu widoczne, a leczenie proste: nie jeść tego, co szkodzi.
W przypadku pyłkowicy należy przede wszystkim ustalić, które pyłki wywołują alergię. Gdy alergeny są już znane, należy rozważyć, czy pacjent może unikać z nimi kontaktu lub znacznie go ograniczyć. Jeśli jest to niemożliwe, zwykle zaleca się leczenie farmakologiczne. Jednak jest to leczenie wyłącznie objawowe.
Do walki z objawami alergii stosuje się różne leki. Prozapahie działanie uwalnianej histaminy zmniejszają leki antyhistaminowe w postaci tabletek, syropów i kropli. Leki nowej generacji są bezpieczne: nie powodują senności, tycia ani uzależnień.
